Never Going Back Again is misschien wel het mooiste nummer op Rumours: iets meer dan twee minuten, één akoestische gitaar en een stem die klinkt alsof hij het zichzelf probeert wijs te maken. Het is geschreven door Lindsey Buckingham en blijft fans van Fleetwood Mac raken. In dit artikel lees je het verhaal erachter en wat dit nummer zo bijzonder maakt.
Een nummer over een nieuw begin, vlak na een breuk
Buckingham schreef Never Going Back Again kort na zijn relatiebreuk met Stevie Nicks, midden in de opnames van Rumours. Hij zat inmiddels in een nieuwe, vluchtige relatie, en het nummer gaat over de belofte om niet dezelfde fouten opnieuw te maken. Het was een van de laatste nummers die voor het album werden geschreven.
Opvallend is hoe Buckingham er later zelf over sprak: de tekst vond hij vrij naïef, en het voornemen om nooit meer terug te vallen noemde hij eigenlijk een illusie. Juist die spanning tussen hoop en twijfel maakt het nummer zo menselijk. Meer over de gebroken relaties achter het album lees je in ons artikel over de relatiebreuken die Rumours mogelijk maakten.
Het fingerpicking-patroon: simpel klinkend, lastig te spelen
Het nummer draait volledig om Buckinghams gitaarspel. Hij speelt solo op akoestische gitaar in een fingerstyle-techniek die travis picking heet, waarbij de duim een vaste basloop speelt terwijl de vingers de melodie erboven plukken. Als inspiratiebron wordt Ry Cooder genoemd.
De opnames waren zorgvuldig werk. Producer Ken Caillat liet de gitaar volgens de overlevering elke twintig minuten opnieuw bespannen om het helderste geluid te krijgen. En Buckingham ontdekte op een gegeven moment dat hij zijn partijen in de verkeerde toonsoort had opgenomen, waarna het nummer de volgende dag opnieuw werd gedaan. Dat zoveel moeite zo moeiteloos klinkt, is een deel van de magie.
Van “Brushes” tot Rumours-klassieker
De eerste versie had een andere titel: Brushes. Mick Fleetwood speelde daarin met bezems op de snare, maar die drums verdwenen uit de uiteindelijke versie, zodat de gitaar en zang alle ruimte kregen. De ongebruikte drum- en gitaarpartijen zijn later nog wel als bonusmateriaal uitgebracht. Meer over Mick lees je in ons portret van Mick Fleetwood.
Als single kreeg het nummer geen hoofdrol: het stond op de B-kant van onder meer Don’t Stop in de Verenigde Staten, en in Nederland op de B-kant van Dreams. Toch is het in de loop der jaren een van de meest geliefde nummers van het album geworden. Muziekjournalisten noemden het zelfs het mooiste nummer van Rumours. Een kleine anekdote voor de nerds: het gitaarpatroon dook in 2014 ook op in een reclamespot, in een lagere toonsoort.
Het contrast met de grote hits
Rumours staat bekend om zijn grote zangharmonieën en radiohits, maar Never Going Back Again laat zien hoe sterk de band was met minimale middelen. Waar Don’t Stop uitbundig optimistisch klinkt, is dit nummer ingetogen en bijna fluisterend. Het past ook bij de intieme sfeer van Songbird, een ander rustig moment op hetzelfde album.
Wil je Buckinghams stijl en rol in de band beter begrijpen? Lees dan ons artikel over Lindsey Buckingham, de gitarist die Fleetwood Mac zijn geluid gaf.
Never Going Back Again live
Buckingham speelde het nummer door de jaren heen zowel solo als met de band, en hij voegde live af en toe een regel toe die niet op de studioversie staat. Het blijft een nummer waarbij het publiek stil wordt, omdat elke noot ertoe doet.
Ook andere artiesten pakten het op: onder meer Matchbox Twenty nam een donkerdere versie in mineur op voor een tribute-album, en Eddi Reader zong het met Colin Reid. Het bewijst dat de melodie ook los van de oorspronkelijke uitvoering overeind blijft.
Never Going Back Again bij Crystal Visions
Wij zijn een tribute band en niet de originele Fleetwood Mac. Maar een nummer als dit raakt ons net zo goed: je hebt geen grote productie nodig, alleen een gitaar, een stem en de rust om het te laten ademen. Zulke momenten horen bij onze show, tussen de grote hits en de bluesroots.
Beleef het zelf live: bekijk onze agenda en kom naar een show van Crystal Visions. Meer over de oorsprong van de band lees je in onze Fleetwood Mac geschiedenis.
Uitgelichte afbeelding: Fleetwood Mac live in Sacramento, 2014. Foto: Steffane lui, CC BY 2.0, via Wikimedia Commons. Historische en informatieve context; Crystal Visions is een tribute band en niet de originele band.
