Oh Daddy is het tiende nummer op Rumours en misschien wel het meest onderschatte stuk van dat album. Dit Fleetwood Mac-nummer van Christine McVie klinkt als een droom: veel ruimte, zacht pianospel en galmende gitaren. Wie bedoelde ze met “Daddy”? In dit artikel lees je wat er bekend is over het verhaal erachter, hoe het opgenomen werd en waarom het zo’n eigen plek heeft op de plaat.
Over wie gaat Oh Daddy?
Christine McVie schreef het nummer en zei in interviews uit 1977 dat het ging over de scheiding van drummer Mick Fleetwood en zijn toenmalige vrouw Jenny Boyd. Mick was destijds de enige vader in de band, met twee dochters. Stevie Nicks hielp nog met één regel van de tekst.
Mick Fleetwood zelf heeft het nummer later een van zijn favoriete opnames genoemd. Hij gelooft dat het over hem gaat, al blijft de tekst voor meerdere lezingen open. Je kunt hem horen als het verhaal van een man die er alleen voor staat, maar ook als een lied over de vaderlijke rol die Mick binnen de band had, in jaren waarin alles wankelde.
Een nummer dat om ruimte vraagt
Het nummer werd in 1976 opgenomen en duurt bijna vier minuten. Producer Ken Caillat noemde het een prachtig, luchtig nummer, maar het juiste tempo vinden was lastig. Te snel klonk gehaast, te langzaam klonk loom. Fleetwood Mac produceerde de plaat zelf, samen met Caillat en Richard Dashut.
Christine McVie speelde piano op een grote Bösendorfer-vleugel in de Davlen Studios in Noord-Hollywood. Ze hield het sustainpedaal ingedrukt en speelde in de coupletten hele noten op de eerste tel. Caillat zette de microfoons zo neer dat de akkoorden twintig tot dertig seconden bleven doorklinken. Daardoor krijgt het nummer die zweverige sfeer.
De gitaren van Lindsey Buckingham
Lindsey Buckingham speelde de elektrische gitaren op een Fender Stratocaster, via een Leslie-speaker en een volumepedaal. Er ging ook een Stratoblaster van Rick Turner tussen, een apparaatje dat het signaal een paar decibel luider maakte. Met galm en delay kreeg de gitaar dat windgevoelige geluid, aangevuld met akoestische flageoletten. Over zijn rol in de band lees je meer in ons portret van Lindsey Buckingham.
Mick Fleetwood speelde drums, castagnetten en gong, John McVie de bas. Christine McVie nam naast piano ook Hammond B3 en Moog voor haar rekening, en Buckingham en Nicks zongen de achtergrondzang. Het is een klein nummer met veel lagen.
Kleine verhalen uit de studio
Tijdens het opnemen gebeurde er ook iets geks. Bij het terugluisteren raakte een bandspoel beschadigd en verdween een stuk van Christines zang. De band gaf het nummer daarop de bijnaam “Addy”. Aan het eind van één take speelde Christine willekeurige noten op het toetsenbord om de geluidstechnici te waarschuwen. Die noten zijn in de uiteindelijke versie blijven staan.
Wat vonden critici ervan?
De meningen zijn verdeeld, wat bij zo’n ingetogen nummer past. Pitchfork noemde het melancholisch, maar met behoud van waardigheid. Billboard waardeerde de winderige productie, maar vond tekst en melodie zwakker. Rolling Stone zette het op plek 35 in een lijst van de vijftig beste Fleetwood Mac-nummers. Biograaf Cath Carroll prees vooral Christines zang.
Oh Daddy live
Het nummer werd gespeeld tijdens de Rumours-tour en de Tusk-tour. In 1997 keerde het terug tijdens de tour rond The Dance, daarna verdween het weer uit de setlists. Het is dus geen vaste live-klassieker zoals Songbird, maar juist daardoor een nummer waar fans graag over blijven praten.
Oh Daddy bij Crystal Visions
Voor ons laat dit nummer zien waarom Rumours meer is dan alleen de grote hits. Wij zijn Crystal Visions, een Nederlandse tribute aan Fleetwood Mac en dus niet de originele band, maar we zijn dol op de volle breedte van die plaat. Meer over de band achter dit nummer lees je in ons portret van Christine McVie, over Mick Fleetwood en in het artikel over de relatiebreuken achter Rumours. Hoe wij een avond opbouwen, lees je in ons stuk over de Fleetwood Mac setlist.
Beleef het zelf live. Bekijk onze agenda en kom naar een show, dan voel je hoe de muziek van Fleetwood Mac pas echt tot leven komt.
Bronnen: Wikipedia (Oh Daddy), Far Out Magazine.