Het Buckingham Nicks album uit 1973 was een commerciële flop, en toch veranderde het de geschiedenis van de popmuziek. Zonder deze vergeten plaat hadden Lindsey Buckingham en Stevie Nicks nooit bij Fleetwood Mac gespeeld, en waren Rumours en het witte album er waarschijnlijk nooit gekomen. Reden genoeg om het verhaal eens goed te vertellen.
Een duo met grote dromen
Buckingham en Nicks kenden elkaar van de middelbare school en groeiden uit tot een muzikaal duo. In Los Angeles kregen ze via producer Keith Olsen de kans om een plaat op te nemen in Sound City Studios. Olsen produceerde en deed ook de techniek, en op de gitaar, bas en percussie hoor je vooral Lindsey zelf, aangevuld met sessiemuzikanten als Waddy Wachtel, Jim Keltner en Ron Tutt.
Het album kwam op 5 september 1973 uit bij Polydor. Op de hoes staat een zwart-witfoto van het stel, gemaakt door Jimmy Wachtel. Stevie Nicks heeft later verteld dat ze zich onder druk gezet voelde voor die opvallende foto. Dat zegt veel over hoe weinig controle de twee toen nog hadden.
De nummers: van Crying in the Night tot Frozen Love
De plaat bevat tien nummers, verdeeld over twee kanten. Op kant één staan onder meer Crying in the Night, het instrumentale Stephanie, Crystal en Long Distance Winner. Kant twee opent met Don’t Let Me Down Again en sluit af met het bijna zeven minuten lange Frozen Love, geschreven door Nicks en Buckingham samen.
Opvallend is de afwisseling. Er zit Californische folkrock in, maar ook een instrumentaal gitaarstukje en een kort jazzy intermezzo met Django, een instrumentaal stuk van John Lewis. Je hoort een jonge Buckingham die al volop experimenteert met gitaarpartijen, en een Nicks die haar eigen, mysterieuze toon vindt.
Waarom de plaat floppte
Het album kreeg nauwelijks promotie. Volgens Nicks kon ze de plaat zelfs niet in de winkels vinden. Er kwamen singles uit, waaronder Don’t Let Me Down Again, maar het grote publiek merkte er weinig van. Alleen in enkele steden, zoals Birmingham in Alabama, draaiden dj’s de plaat en ontstond er een kleine fanbasis. Uiteindelijk verdween het album uit de catalogus.
Het duo hield zich overeind met bijbaantjes. Nicks werkte als serveerster en schoonmaakster, onder meer voor Keith Olsen zelf, terwijl Buckingham zich op zijn gitaarspel richtte. Een doorbraak leek ver weg.
Het moment dat alles veranderde
Dan komt het beroemde moment. Mick Fleetwood kwam langs in Sound City en hoorde Frozen Love door de studiomonitors, terwijl Olsen de plaat liet horen. Fleetwood was onder de indruk. Toen Fleetwood Mac op zoek was naar een nieuwe gitarist, vroeg hij Buckingham, en die stelde als voorwaarde dat Nicks erbij mocht. Rond de jaarwisseling van 1974 op 1975 sloten ze zich aan bij Fleetwood Mac, en een nieuw hoofdstuk begon.
De overlap met de latere platen is groot. Crystal, in 1973 nog gezongen door Buckingham, werd opnieuw opgenomen voor het witte album van Fleetwood Mac. Ook Rhiannon, Blue Letter en Monday Morning werden al live gespeeld op de tour van 1973, en I Don’t Want to Know belandde later op Rumours. Wie het hele verhaal wil volgen, leest ook onze complete geschiedenis van Fleetwood Mac.
Een tweede leven vijftig jaar later
Lang was de plaat alleen te vinden als dure tweedehands vinyl. Officieel op cd verscheen het album zelfs vijftig jaar niet. Pas in september 2025 volgde een geremasterde heruitgave via Rhino, op cd, vinyl en streaming. Daarmee kan een nieuwe generatie fans eindelijk horen waar het allemaal begon.
Zo klinkt dit in onze show
Crystal Visions is een Nederlandse Fleetwood Mac tribute band, geen originele band. Toch voelen we bij het spelen van de nummers uit het witte album en Rumours precies die rauwe, hoopvolle energie van het duo dat nog moest bewijzen wat het kon. De zang van Buckingham en Nicks vormt de kern van ons geluid, en dat bereik je alleen met veel oefenen op de harmonieën.
Beleef het zelf live
Benieuwd hoe die verhalen live klinken? Bekijk de agenda op onze homepage en kom naar een show van Crystal Visions. Of lees alvast onze setlist van blues tot Rumours.
