Het Fleetwood Mac witte album, officieel gewoon Fleetwood Mac, is het album waarop alles veranderde. In 1975 kwamen Lindsey Buckingham en Stevie Nicks bij de band en klonk Fleetwood Mac ineens als de groep die we nu kennen. In dit artikel lees je hoe dat ging en welke nummers nog altijd in onze show zitten.
Hoe Buckingham en Nicks bij de band kwamen
Eind 1974 verliet gitarist Bob Welch de band, en Mick Fleetwood zocht een nieuwe studio in Los Angeles. Bij Sound City in Van Nuys liet producer Keith Olsen hem een album horen van het duo Buckingham Nicks. Fleetwood werd gegrepen door het gitaarspel in “Frozen Love”.
Olsen zette er een voorwaarde bij: Lindsey Buckingham kwam alleen als Stevie Nicks ook mocht komen. Christine McVie wilde de twee eerst ontmoeten, en na een informeel gesprek in een restaurant volgde de uitnodiging. Het was de tiende bezetting van de band sinds 1967.
Opnames in Sound City
De opnames vonden begin 1975 plaats in Sound City, met Keith Olsen als producer en engineer, samen met de band zelf. Een deel van het materiaal was al geschreven voor een tweede album van Buckingham Nicks: “Monday Morning”, “Rhiannon” en “I’m So Afraid” begonnen als demo’s van het duo. “Crystal” kwam zelfs rechtstreeks van hun eerste plaat, in een nieuwe uitvoering.
Het album kwam op 11 juli 1975 uit in Amerika en op 1 augustus in het Verenigd Koninkrijk. De hoes toont Mick Fleetwood met een wandelstok en wijnglas naast een geknielde John McVie die in een kristallen bol kijkt. Fans noemen het album sindsdien vaak het “witte album”, ook al is de naam officieel gewoon de bandnaam.
De nummers: drie schrijvers, één geluid
Wat dit album bijzonder maakt, is de verdeling. Christine McVie schreef warme popliedjes als “Over My Head”, “Say You Love Me”, “Warm Ways” en “Sugar Daddy”. Lindsey Buckingham bracht scherpe gitaren in “Monday Morning” en “I’m So Afraid”. Stevie Nicks voegde “Rhiannon” en “Landslide” toe, twee nummers die ze zelf zong en die tot de blijvers van de band horen.
Daaromheen zat de vaste ritmesectie van Mick Fleetwood en John McVie, die het geheel bij elkaar hield. “World Turning” schreven Christine McVie en Buckingham samen, en “Blue Letter” was een cover van het Britse songwritersduo Michael en Richard Curtis. Meer over de kracht van hun samenzang lees je in ons artikel over de Fleetwood Mac harmonieën.
Een langzame doorbraak
Het succes kwam niet meteen. Het album stond in augustus 1975 voor het eerst in de Amerikaanse lijst, op plaats 183. “Over My Head” bereikte de Amerikaanse top twintig, en “Rhiannon” en “Say You Love Me” haalden allebei plaats 11 in de Hot 100. Pas in de week van 4 september 1976, ruim een jaar na de start, stond het album op nummer 1.
In Groot-Brittannië duurde het nog langer: het album kwam pas in november 1976 binnen en haalde plaats 23. Inmiddels is de Amerikaanse verkoop meer dan negen keer platina. Dat de plaat zo lang bleef groeien, hielp ook het volgende album: toen Rumours verscheen, wachtte er al een groot publiek. Wil je het hele verhaal van die periode? Lees dan onze Fleetwood Mac geschiedenis.
Het witte album in onze show
Als tribute band zijn wij natuurlijk niet Fleetwood Mac, maar we spelen deze nummers met veel respect voor het origineel. “Rhiannon”, “Say You Love Me” en “Over My Head” zitten in onze show, en je leest meer over de keuzes in onze Fleetwood Mac setlist. Over “Rhiannon” schreven we ook een apart artikel: het verhaal achter de klassieker.
Beleef het zelf live: bekijk de agenda van Crystal Visions en hoor het witte album klinken zoals het bedoeld is, met drie stemmen, veel gitaar en een zaal die meezingt.